دو کاج --------------------------------------------------------------- عباس احمدی

سه شنبه 1393/10/30

در كنار حریم یك اتوبان                             توی تهران دو كاج روئیدند
مردم البته از گرفتاری                              كاج‌ها را به كُل نمی‌دیدند
روزی از روزهای پاییزی                           حكم تعریض آمد از بالا
راه افتاد شخص پیمانكار                         شب كه بودند خلق در لالا
!
یكی از كاج‌ها به ایشان گفت:                   لطف خود را به بنده شامل كن
چند تا سَرو آنطرف تر هست                     ما دو را جون مادرت ول كن!
گفت با طعنه مجری پرو‍ژه                       كاج بی ریشه از تو بیزارم
از منابعْ طبیعی استان                           بنده شخصا مجوزم دارم
سرو چون این شنید گفت: این كاج           به سبیل باباش خندیده‌ست
بنده فامیل حاجی‌ام، ضمنا                      ریشه هایم پر از مونوكسید است!
مجری طرح دید اینطوری                        كار تعریض جاده ممكن نیست
گشت عازم مهندس ناظر                       تا ببیند كه عیب كار از چیست
شهریاران شبانه با سرعت                     راه تكرار بر خطر بستند
سرو و كاج و چنار را یكجا                       با لودِر تكه تكه بشكستند

عباس احمدی

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :سه شنبه 1393/10/30 | 18:5 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

کراوات --- --- --- --- --- --- --- --- ابوالقاسم حالت

یکشنبه 1393/10/21

مدعی دید كراواتم و غرید چو شیر                        گفت این چیست كه بر گردن توست ای اكبیر؟

گفتمش چاكرتم، نوكرتم، سخت مگیر                     می‌كنم پیش تو اقرار كه دارم تقصیر

كانچه اسباب گرفتاری هر مرد و زن است                 همه تقصیر كراوات من است!

 

لكه غرب به دامان شما اصلا نیست                       نام دختر كتی و مرسده و ژیلا نیست

كت خوش فرم شما طرح فرنگی‌ها نیست                جین آن تازه جوان تحفه آمریكا نیست

این كراوات فقط كار سوئیس و وین است                همه تقصیر كراوات من است!

 

گر كه سیمرغ نشسته است سر قله قاف                    كند از یاری مرغان دگر استنكاف

گر كه اصناف ندارند اثری از انصاف                    گر كند بخش خصوصی به خلایق اجحاف

گر فلان گردنه در دست فلان راهزن است              همه تقصیر كراوات من است!

 

آن سخن‌های غم‌انگیز كه مردم گویند                       آنچه از شدت بحران تورم گویند

آنچه از روی تأسف به تألم گویند                             یا كه از راه تمسخر به تبسم گویند

و آنچه نشخوار زن و مرد به هر انجمن است               همه تقصیر كراوات من است!

 

گر به هر كوچه زباله است چو خرمن توده               گر در این شهر ز بس گشته هوا آلوده

دم به دم دود به حلق تو رود یا دوده                        كارها گر همه پیچیده به هم چون روده

جوی‌ها گر همه آكنده ز لای و لجن است                 همه تقصیر كراوات من است!

 

خیط، گر وضع اتوبوس بود داخل خط                   یا اگر مثل غریقی تو گرانی است چو شط

گر خر كل حسن از گرسنگی گشته سقط                اگر آن لامپ كه روزی سه تومن بود فقط

این زمان قیمت او بیش او بیش‌تر از صد تومن است،

 همه تقصیر كراوات من است

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :یکشنبه 1393/10/21 | 18:55 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

داستانک آلزایمر

چهارشنبه 1393/10/10

چمدونش را بسته بودیم ،
با خانه سالمندان هم هماهنگ شده بود
کلا یک ساک داشت با یه قرآن کوچک،
کمی نون روغنی، آبنات، کشمش
چیزهایی شیرین، برای شروع آشنایی …
گفت: “مادر جون، من که چیز زیادی نمیخورم
یک گوشه هم که نشستم
نمیشه بمونم، دلم واسه نوه هام تنگ میشه!”

گفتم: “مادر من دیر میشه، چادرتون هم آماده ست، منتظرن.”
گفت: “کیا منتظرن؟ اونا که اصلا منو نمیشناسن!
آخه اون جا مادرجون، آدم دق میکنه ها،

من که اینجا به کسی کار ندارم
اصلا، اوم، دیگه حرف نمی زنم. خوبه؟ حالا میشه بمونم؟”
گفتم: “آخه مادر من، شما داری آلزایمر می گیری
همه چیزو فراموش می کنی!”
گفت: “مادر جون، این چیزی که اسمش سخته رو من گرفتم، قبول!
اما تو چی؟ تو چرا همه چیزو فراموش کردی دخترم؟!”
خجالت کشیدم …! حقیقت داشت، همه کودکی و جوونیم
و تمام عشق و مهری را که نثارم کرده بود، فراموش کرده بودم.

اون بخشی از هویت و ریشه و هستیم بود،
راست می گفت، من همه رو فراموش کرده بودم!
زنگ زدم خانه سالمندان و گفتم که نمی ریم
توان نگاه کردن به خنده نشسته برلب های چروکیده اش رو نداشتم، ساکش رو باز کردم
قرآن و نون روغنی و … همه چیزهای شیرین دوباره تو خونه بودن!
آبنات رو برداشت

گفت: “بخور مادر جون، خسته شدی هی بستی و باز کردی.”

دست های چروکیدشو بوسیدم و گفتم:
“مادر جون ببخش، حلالم کن، فراموش کن.”

اشکش را با گوشه رو سری اش پاک کرد و گفت:
“چی رو ببخشم مادر، من که چیزی یادم نمی یاد،
شاید فراموش میکنم! گفتی چی گرفتم؟ آلمیزر؟!”

در حالی که با دستای لرزونش، موهای دخترم را شونه میکرد
زیر لب میگفت:
“گاهی چه نعمتیه این آلمیزر!!”

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :چهارشنبه 1393/10/10 | 17:28 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

باران عاشق --- ---- ----- ------ ------- -------- --------- ---------- سیامک عباسی

شنبه 1393/09/29
500px / Photo
نگو که چتر تو عاشق نکرده بارونو

قدم بزن شب تنهایی خیابونو

دوباره آه بکش تا دوباره آب کنی

دل شکسته و یخبسته زمستونو

دوباره آه بکش آه توبساتم نیست

کسی به فکر منو مرگ خاطراتم نیست

بگیر دستمو وقتی دوتای غرق میشیم

منو نجات نده موقع نجاتم نیست

تو خسته ای خودتو جای من نذار برو

با آخرین سفر دور از انتظار برو

یک کاری کن که نتونم بیام دنبالت

خلاص کن منو با آخرین قطار برو

خراب کن همه ریلهارو پشت سرت

بذار خراب شم پشت آخرین سفرت

یک عطر تازه بزن غیر عطر محبوبم

بذار که بو ببرن همه آدمای دورو برت

یک کوه یخ شدمو قطره قطزه آب شدم

نیومده رو سر زندگیت خراب شدم

باید نگفته بمونه نگفته ها اما

من انتخاب نکردم من انتخاب شدم..........
نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :شنبه 1393/09/29 | 17:44 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

نصرت شنیده ام که تو تریاک می کشی! --- --- --- --- --- --- --- نصرت رحمانی

شنبه 1393/09/29
نصرت! چه می کنی سر این پرتگاه ژرف
با پای خویش،تن به دل خاک می کشی

گم گشته ای به پهنه تاریک زندگی
نصرت! شنیده ام که تو تریاک می کشی


ادامه مطلب
نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :شنبه 1393/09/29 | 17:33 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

تو را با غیر می بینم.... --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- اخوان ثالث

شنبه 1393/09/29

تو را با غیر می بینم،صدایم در نمی آید
دلم می سوزد و کاری ز دستم بر نمی آید

نشستم،باده خوردم،خون گریستم،کنجی افتادم
تحمل می رود اما شب غم سر نمی آید

توانم وصف جور مرگ و صد دشوارتر زان لیک
چه گویم جور هجرت چون به گفتن در نمی آید

چه سود از شرح این دیوانگی ها،بی قراری ها ؟
تو مه ، بی مهری و حرف منت باور نمی آید

ز دست و پای دل برگیر این زنجیر جور ای زلف
که این دیوانه گر عاقل شود ، دیگر نمی آید

دلم در دوریت خون شد ، بیا در اشک چشمم بین
خدا را از چه بر من رحمت ای کافر نمی آید

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :شنبه 1393/09/29 | 17:29 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

غزل -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- مهدی اخوان ثالث

شنبه 1393/09/29
پا به زنجیر خود ، از اشک ، چو شمع است تنم

تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم

روزِ بازار خیال است شبم ، خواب که هیچ

صبح هم وعده به شب ، گرنه به فردا فکنم

زهر خوابم همه اندام به درد آغشته است

مژه ها نیزه ی برق است ، که برهم نزنم

باغ خون و سگ دیوانه چرا بیند ، آه

پری آینه ام - دل - به طلسم بدنم؟

مثل نفرین که حقایق دهدش رنگ وقوع

حسب حالم شده و ورد زبانم «چه کنم»

باد کز کوه سیاه آمد و شمعم را کشت

کاش چون آتش روحم ، ببرد دود تنم

کار این مُلک نه آنقدر خراب است «امید»

کارزویی بتوان داشت ، عبث دم چه زنم؟

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :شنبه 1393/09/29 | 17:27 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

زیبا باش نه چون طاووس، خودنما

چهارشنبه 1393/09/19
طاووس را بدیدم می کند پرّ خویش                          گفتم مکن که پرّ تو با زیب و با فر است

بگریست زار زار و مرا گفت ای حکیم                         آگه نیی که دشمن جان من این پر است

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :چهارشنبه 1393/09/19 | 17:45 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

دیوِ خشم

چهارشنبه 1393/09/19
 

ﺒﻲ ﻣﺎﺭ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﺑﺮﺍﻱﻛﺮﺩﻥ ﻏﺬ ﭘﻴﺪﺍﻭﺍﺭﺩ ﺩﻛﺎﻥ ﻧﺠﺎﺭﻱ ﻣﻴﺸﻮﺩ 
ﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﻛﻪ ﻣﺎﺭ ﮔﺸﺘﻲ ﻣﻴﺰﺩ ﺑﺪﻧﺶ ﺑﻪ ﺍﺭﻩ ﮔﻴﺮ ﻣﯿﻜﻨﺪ ﻭ ﻛﻤﻲ ﺯﺧﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩﻴﺸﻮﺩ 

ﻭ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪﻪ ﺍﺗﻔﺎﻗﻲﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺭﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻣﺮﮔﺶ ﺣﺘﻤﻲ ﺳﺖ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﻴﮕﯿﺮﺩ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻓﺎﻉ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺣﻤﻠﻪ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺭﻩ ﺑﺪﻧﺶ ﺭﺍ ﭘﻴﭽﺎﻧﺪ ﻭ ﻫﻲ ﻓﺸﺎﺭ ﺩﺍ 

ﻧﺠﺎﺭ ﺻﺒﺢ ﻛﻪ ﺁﻣﺪ ﺭﻭﻱ ﻣﻴﺰ ﺑﺠﺎﯼ ﺍﺭﻩ ﻻﺷﻪ ی ﻣﺎﺭﻱ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﺯﺧﻢ ﺁﻟﻮﺩ ﺩﻳﺪ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺸﻢ ﺯﻳﺎﺩ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :چهارشنبه 1393/09/19 | 16:49 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

داستان كوتاه متشكرم اثر آنتوان چخوف

سه شنبه 1393/08/27


داستان كوتاه

 متشكرم

 اثر آنتوان چخوف

 

همین چند روز پيش،

يوليا واسيلي ‌‌‌‌اِونا» پرستار بچه‌‌‌هايم  را به اتاقم دعوت كردم تا با او تسويه حساب كنم 

به او گفتم: بنشينيد «يوليا واسيلي ‌‌‌‌‌اِونا»! مي‌‌‌‌دانم كه دست و
بالتان خالي است امّا رودربايستي داريد و آن را به زبان نمي‌‌‌آوريد
ببينيد، ما توافق كرديم كه ماهي سي‌‌‌روبل به شما بدهم اين طور نيست؟

 چهل روبل .
 نه من يادداشت كرده‌‌‌‌ام، من هميشه به پرستار بچه‌‌هايم سي  روبل مي‌‌‌دهم. حالا به من توجه كنيد
شما دو ماه براي من كار كرديد

 دو ماه و پنج روز
 دقيقاً دو ماه، من يادداشت كرده‌‌‌ام. كه مي‌‌شود شصت روبل. البته بايد نُه تا يكشنبه از آن كسر كرد. همان طور كه مي‌‌‌‌‌دانيد يكشنبه‌‌‌ها
مواظب «كوليا» نبوديد و براي قدم زدن بيرون مي‌‌رفتيد.
سه تعطيلي ....

 «يوليا واسيلي ‌‌‌‌اونا» از خجالت  سرخ شده بود و داشتبا چين‌‌هاي لباسش بازي مي‌‌‌كرد ولي صدايش درنمي‌‌‌آمد..
 سه تعطيلي، پس ما دوازده روبل را مي‌‌‌گذاريم كنار. 

«كوليا» چهار روزمريض بود آن روزها از او مراقبت نكرديد و فقط مواظب «وانيا» بوديد فقط
«وانيا» و ديگر اين كه سه روز هم شما دندان درد داشتيد و همسرم به شما اجازه داد بعد از شام دور از بچه‌‌‌ها باشيد.
دوازده و هفت مي‌‌شود نوزده. تفريق كنيد. آن مرخصي‌‌‌ها ؛ آهان، چهل ويك‌ ‌روبل، درسته؟
چشم چپ «يوليا واسيلي ‌‌‌‌اِونا» قرمز و پر از اشك شده بود. چانه‌‌‌اش مي‌‌لرزيد. شروع كرد به سرفه كردن‌‌‌‌هاي عصبي. دماغش را پاك كرد و چيزينگفت.

 و بعد، نزديك سال نو شما يك فنجان و نعلبكي شكستيد. دو روبل كسر كنيد ..
فنجان قديمي‌‌‌تر از اين حرف‌‌‌ها بود، ارثيه بود، امّا كاري به اين
موضوع نداريم. قرار است به همه حساب‌‌‌‌ها رسيدگي كنيم....


ادامه مطلب
نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :سه شنبه 1393/08/27 | 16:44 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

چهارشنبه 1393/08/21
نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :چهارشنبه 1393/08/21 | 18:17 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

سحر حلال اهلی

چهارشنبه 1393/08/21

مثنوي سحر حلال با اين ابيات شروع مي ‌شود :

اي همه عالم بر تو بي‌شكوه / رفعت خاك در تو بيش كوه

نام تو زان بر سر ديـوان بود /  كاتش بال و پر ديـوان بود

شد به تو دفترِ جان، نامزد /  نام تو خود سكـه‌ي آن نام زد

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :چهارشنبه 1393/08/21 | 18:1 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

باز هم غزلی از اهلی شیرازی

چهارشنبه 1393/08/21

دلا خراب کن این نقش خودپرستی را

چو گردباد، فروپیچ گَردِ هستی را

دم مسیح و حیات ابد به ما نرسد

غنیمتی شُمر ای دوست وقت مستی را

چو سرو باش دل آزاده با تُهی‌دستی

مگو چو غنچه به کس حال تنگدستی را

فلک به پایه‌ی معراج خاکیان نرسد

بلند قدر ندانست قدر پستی را

تو رو به دوست کن، از قبله در گذر اهلی

به بت‌پرست چه نسبت خداپرستی را

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :چهارشنبه 1393/08/21 | 17:58 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

شعری از اهلی شیرازی

چهارشنبه 1393/08/21
خندید گل و غنچه شکفت و چمن آراست /
آن غنچه پژمرده که نشکفت، دل ماست

با خار غمم خار گل ای مرغ چمن چیست؟
کاین خار من اندر جگر و خار تو در پاست

گلگشت چمن بر دل آزاده بود خوش
مرغان چمن را به گل و سرو چه پرواست

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :چهارشنبه 1393/08/21 | 17:55 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

غزلی دیگر از فرصت شیرازی

چهارشنبه 1393/08/21
دیدن روی تو و دادن جان مطلب ماست

پرده بردار ز رخساره که جان بر لب ماست

بت روی تو پرستیم و ملامت نشویم

بت پرستی اگر این است که این مذهب ماست

نیست جز وصف رخ و زلف تو مارا سخنی

در همه سال و مه این قصه ی روز و شب ماست

اینکه نامش به فلک مهر جهان افروز است

روشن است، این که یکی ذره ز تاب و تب ماست

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :چهارشنبه 1393/08/21 | 17:51 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

غزلی از فرصت الدوله شیرازی

چهارشنبه 1393/08/21

ای دل آن زلف ز کف برده قرار من و تو

 

شود آشفته از این پس همه کار من و تو

 

شد قرار اینکه دگر در پی خوبان نرویم

 

آخر ای دل چه شد آن عهد و قرار من و تو؟

 

سر کویی که محال است رسد پای خیال

 

مشکل آنجا فتد ای باد، گذار من و تو

 

شکوه از خار تو داری و من از جور رقیب

 

بلبلا نیست عبث ناله ی زار من و تو

 

ناز کن ناز نگارا که دهم جان به نیاز

 

زآنکه در عشق جز این نیست شعار من و تو

 

در خمار از می حسنی تو من از می عشق

 

کو شرابی که کند دفع خمار من و تو؟

 

کی رسیم ای دل گمگشته به سر منزل عشق

 

که فتاده ست در این مرحله بار من و تو

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :چهارشنبه 1393/08/21 | 17:50 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

چهارشنبه 1393/08/21

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :چهارشنبه 1393/08/21 | 17:46 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

فریاد...

چهارشنبه 1393/08/21

 
نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :چهارشنبه 1393/08/21 | 17:45 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

فال حافظ

چهارشنبه 1393/08/07
 


بگذار تا ز شارع ميخانه بگذريم
کز بهر جرعه‌ای همه محتاج اين دريم
روز نخست چون دم رندی زديم و عشق
شرط آن بود که جز ره آن شيوه نسپريم
جايی که تخت و مسند جم می‌رود به باد
گر غم خوريم خوش نبود به که می‌خوريم
تا بو که دست در کمر او توان زدن
در خون دل نشسته چو ياقوت احمريم
واعظ مکن نصيحت شوريدگان که ما
با خاک کوی دوست به فردوس ننگريم
چون صوفيان به حالت و رقصند مقتدا
ما نيز هم به شعبده دستی برآوريم
از جرعه تو خاک زمين در و لعل يافت
بيچاره ما که پيش تو از خاک کمتريم
حافظ چو ره به کنگره کاخ وصل نيست
با خاک آستانه اين در به سر بريم

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :چهارشنبه 1393/08/07 | 18:12 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

شعر

چهارشنبه 1393/08/07
حال این روزام حال خوبی نیست 
مثل حال عقاب بی پرواز 
شکل حال ژکند بی لبخند 
مثل احوال تار بی شهناز

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :چهارشنبه 1393/08/07 | 18:8 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

غزل - - - - - - - - - - - - - - - - - - - قیصر امین پور

چهارشنبه 1393/07/16
خسته‌ام از این کویر، این کویر کور و پیر
این هبوط بی‌دلیل، این سقوط ناگزیر
آسمان بی‌هدف، بادهای بی‌طرف
ابرهای سر به راه، بیدهای سر به زیر
ای نظاره‌ی شگفت، ای نگاه ناگهان!
ای هماره در نظر، ای هنوز بی‌نظیر!
آیه آیه‌ات صریح، سوره سوره‌ات فصیح!
مثل خطی از هبوط، مثل سطری از کویر
مثل شعر ناگهان، مثل گریه بی‌امان
مثل لحظه‌های وحی، اجتناب‌ناپذیر
ای مسافر غریب، در دیار خویشتن
با تو آشنا شدم، با تو در همین مسیر!
از کویر سوت و کور، تا مرا صدا زدی
دیدمت ولی چه دور! دیدمت ولی چه دیر!
این تویی در آن طرف، پشت میله‌ها رها
این منم در این طرف، پشت میله‌ها اسیر
دست خسته‌ی مرا، مثل کودکی بگیر
با خودت مرا ببر، خسته‌ام از این کویر!

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :چهارشنبه 1393/07/16 | 10:35 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

چهارشنبه 1393/07/02
Shabnam Behzad's photo.
نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :چهارشنبه 1393/07/02 | 17:29 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

گرگ - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - فریدون مشیری

چهارشنبه 1393/07/02
گفت دانایی که گرگی خیره‌سر،
هست پنهان در نهاد هر بشر!
لاجرم جاریست پیکاری ستُرگ
روز و شب، مابین این انسان و گرگ
زور بازو چاره‌ی این گرگ نیست
صاحب اندیشه داند چاره چیست
ای بسا انسان رنجور پریش
سخت پیچیده گلوی گرگ خویش
وی بسا زورآفرین مرد دلیر
هست در چنگال گرگِ خود اسیر
هر که گرگش را در اندازد به خاک
رفته رفته می‌شود انسان پاک
و آن که از گرگش خورد هر دم شکست
گرچه انسان می‌نماید، گرگ هست!
و آن که با گرگش مُدارا می‌کُند
خُلق و خوی گرگ پیدا می‌کُند
در جوانی جان گرگت را بگیر!
وای اگر این گرگ گردد با تو پیر
روز پیری، گر که باشی هم چو شیر
ناتوانی در مصاف گرگِ پیر
مردمان گر یکدگر را می‌درند
گرگ‌هاشان رهنما و رهبرند
این‌که انسان هست این‌سان دردمند
گرگ‌ها فرمانروایی می‌کُنند،
و آن ستمکاران که با هم محرم‌اند
گرگ‌هاشان آشنایان هم‌اند
گرگ‌ها همراه و انسان‌ها غریب
با که باید گفت این حال عجیب؟ . . .

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :چهارشنبه 1393/07/02 | 17:27 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

غزل - - - - از علیرضا بدیع

چهارشنبه 1393/06/19
باز هم تسبیح بسم‌الله را گم کرده‌ام
شمس من کی می‌رسد؟ من راه را گم کرده‌ام

طره از پیشانی‌ات بردار ای بالا بلند
در شب یلدا مسیر ماه را گم کرده‌ام

در میان مردمان دنبال آدم گشته‌ام
در میان کوه سوزن، کاه را گم کرده‌ام

زندگی بی‌عشق شطرنجی‌ست در خورد شکست
در صف مُشتی پیاده، شاه را گم کرده‌ام

خواستم با عقل راه خویش را پیدا کنم
حال می‌بینم که حتی چاه را گم کرده‌ام

زندگی آن‌قدر هم درهم نبود و من فقط
سرنخ این رشته‌ی کوتاه را گم کرده ام

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :چهارشنبه 1393/06/19 | 15:29 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

عشق چیست؟

چهارشنبه 1393/06/19
ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻢ ﺩﯾﻨﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﻋﺸﻖ ﭼﯿﺴﺖ؟
ﮔﻔﺖ: ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻢ ﻫﻨﺪﺳﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﻋﺸﻖ ﭼﯿﺴﺖ؟
ﮔﻔﺖ: ﻧﻘﻄﻪﺍﯼ ﮐﻪ ﺣﻮﻝ ﻣﺤﻮﺭ ﻧﻘﻄﺔ ﻗﻠﺐ ﻣﯿﮕﺮﺩﺩ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻢ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﻋﺸﻖ ﭼﯿﺴﺖ
ﮔﻔﺖ: ﺳﻘﻮﻁ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﯼ ﻗﻠﺐ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻢ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﻋﺸﻖ ﭼﯿﺴﺖ؟
ﮔﻔﺖ: ﭘﺎﮎﺗﺮﯾﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻢ ﻋﻠﻮﻡ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﻋﺸﻖ ﭼﯿﺴﺖ؟
ﮔﻔﺖ: ﻋﺸﻖ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻨﺼﺮﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﮐﺴﯿﮋﻥ ﻣﯿﺴﻮﺯﺩ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻢ ﺭﯾﺎﺿﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﻋﺸﻖ ﭼﯿﺴﺖ؟
ﮔﻔﺖ: ﻋﺸﻖ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺪﺩﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﯿﺴﺖ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻢ ﺷﯿﻤﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﻋﺸﻖ ﭼﯿﺴﺖ؟
ﮔﻔﺖ : ﻋﺸﻖ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﯿﺪﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﻗﻠﺐ ﺍﺛﺮ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻢ ﻓﯿﺰﯾﮏ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﻋﺸﻖ ﭼﯿﺴﺖ؟
ﮔﻔﺖ: ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻫﻦ ﺭﺑﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻗﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺧﻮﺩ ﯿﮑﺸﺪ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻢ ﺍﻧﺸﺎ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﻋﺸﻖ ﭼﯿﺴﺖ؟
ﮔﻔﺖ : ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺿﻮﻋﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻥ ﺗﻮﺻﯿﻔﺶ ﮐﺮﺩ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻢ ﻭﺭﺯﺵ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﻋﺸﻖ ﭼﯿﺴﺖ؟
ﮔﻔﺖ: ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﭘﯽ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻭﺕ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻢ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﻋﺸﻖ ﭼﯿﺴﺖ؟
ﮔﻔﺖ: ﻋﺸﻖ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻠﻤﻪﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﺿﯽ ﻭ ﻣﻀﺎﺭﻉ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻢ ﺯﯾﺴﺖ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﻋﺸﻖ ﭼﯿﺴﺖ؟
ﮔﻔﺖ: ﻋﺸﻖ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯿﮑﺮﻭﺑﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﭼﺸﻢ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﯿﺸﻮﺩ

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :چهارشنبه 1393/06/19 | 15:27 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

به یاد سیمین بهبهانی

یکشنبه 1393/06/02
حریر ابر

دیدم همان فسونگر مژگان سیاه بود
بازش هزار راز نهان در نگاه بود
 عشق قدیم و خاطره ی نیمه جان او
 در دیده اش چو روشنی ی شامگاه بود
 آن سایه ی ملال به مهتاب گون رخش
 گفتی حریر ابر به رخسار ماه بود
پرسیدم از گذشته و ، یک دم سکوت کرد
حزنش به مرگ عشق عزیزی گواه بود
 از آشتی نبود فروغی بهدیده اش
 این آسمان ،‌ دریغ ! ز هر سو سیاه بود
بر دامنش نشستم و ، دورم ز خویش کرد
قدرم نگر ، که پست تر از گرد راه بود
از دیده یی فتاد و برون شد ز سینه یی
سیمین دلشکسته مگر اشک و آه بود

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :یکشنبه 1393/06/02 | 8:32 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

به یاد سیمین بهبهانی

یکشنبه 1393/06/02
جای پا

در پهن دشت خاطر اندوهبار من
برفی به هم فشرده و زیبا نشسته است
برفی که همچو مخمل شفاف شیر فام
بر سنگلاخ وی ، ره دیدار بسته است
آرام و رنگ باخته و بیکران و صاف
یعنی نشان ز سردی و بی مهری ی من است
در دورگاه تار و خموش خیال من
این برف سال هاست که گسترده دامن است
 چندین فرو نشستگی و گودی ی عمیق
 در صافی ی سفید خموشی فزای اوست
می گسترم نگاه اسفبار خود بر او
 بر می کشم خروش که : این جای پای اوست
ای عشق تازه ، چشم امیدم به سوی توست
 این دشت سرد غمزده را آفتاب کن
این برف از من است ،‌ تو این برف را بسوز
این جای پا ازوست ،‌ تو او را خراب کن

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :یکشنبه 1393/06/02 | 8:31 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

اختراع شد - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - عبدالحسین انصاری

یکشنبه 1393/05/26

اول کلنگ و بیل و تبر اختراع شد

بعدا کمان و گرز و سپر اختراع شد

رستم درون خانۀ دیوی اسیر بود

یکباره عطسه ای زد و در اختراع شد

مو شانه کرد، ریش تراشید، عطر زد

خر را که بار کرد سفر اختراع شد

دیدند هیچ آدمی سگ دو نمی زند

مادر دلش گرفت، پدر اختراع شد

داماد مثل قبل نمی رفت زیر بار

یکباره واژۀ سر خر اختراع شد

در جشن ازدواج فقط دست می زدند

چرخید چرخ و دور کمر اختراع شد

کم کم که کار با کمر و غیره لنگ شد

با سرعتی عجیب فنر اختراع شد

زن در رژیم سابق نامش ضعیفه بود

حدّاد فکر کرد و «جگر» اختراع شد

در شهر لخت و عور پریدند مرغ ها

یکباره گشت آمد و پَر اختراع شد

دنیا پر از گزارش اخبار کذب بود

کانال راستگوی خبر اختراع شد

دیدیم مهر مسکن ما را نمی هد

با لطف چند شاخه کپر اختراع شد

قبلا «کریم» از همه جا شوت می کشید

دایی رسید و ضربۀ سر اختراع شد

شب های شعرخوانی من بی فروغ بود

مهتاب جون، سپیده، سحر اختراع شد

این شعر را کنار بخاری نوشته ام

در حالتی شبیه دَمَر اختراع شد 

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :یکشنبه 1393/05/26 | 19:40 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

نخستین زن ایرانی که پیانو آموخت

دوشنبه 1393/05/06
عصمت الدوله (۱۲۳۴، تهران-۱۲۸۵، تجریش) دختر ناصرالدین‌شاه. مادرش تاجالدوله دومین زن عقدی ناصرالدین‌شاه و دختر سیفالله میرزا پسر فتحعلیشاه بود. عصمت الدوله نخستین زن ایرانی بود که نواختن پیانو را آموخت. او را در دوازده سالگی به ازدواج دوستمحمدخان معیرالممالک درآوردند. عصمتالدوله از معیرالممالک صاحب چهار فرزند شد:

1. عصمتالملوک معیری، همسر میرزا حسن مستوفیالممالک
2. دوست علیخان معیرالممالک
3. فخرالتاج معیری
4. دوست محمدخان اعتصام الدوله
Photo: ‎عصمت الدوله

(۱۲۳۴، تهران-۱۲۸۵، تجریش) دختر ناصرالدین‌شاه. مادرش تاجالدوله دومین زن عقدی ناصرالدین‌شاه و دختر سیفالله میرزا پسر فتحعلیشاه بود. عصمت الدوله نخستین زن ایرانی بود که نواختن پیانو را آموخت. او را در دوازده سالگی به ازدواج دوستمحمدخان معیرالممالک درآوردند. عصمتالدوله از معیرالممالک صاحب چهار فرزند شد:

1.      عصمتالملوک معیری، همسر میرزا حسن مستوفیالممالک
2.      دوست علیخان معیرالممالک
3.      فخرالتاج معیری
4.      دوست محمدخان اعتصام الدوله‎
نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :دوشنبه 1393/05/06 | 22:42 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |

چرچیل و رقیب

دوشنبه 1393/05/06
میگن یه روز چرچیل داشته از یه کوچه باریکی که فقط امکان عبور یه نفر رو داشته… رد می شده…

که از روبرو یکی از رقبای سیاسی زخم خورده اش می رسه…

بعد از اینکه کمی تو چشم هم نگاه می کنن… رقیبه می گه

من هیچوقت خودم رو کج نمی کنم تا یه آدم احمق از کنار من عبور کنه…

چرچیل در حالیکه خودش رو کج می کرده… می گه

ولی من این کار رو می کنم!

نوشته شده توسط:ح. ك. حصاري| مورخه :دوشنبه 1393/05/06 | 0:1 | ساعت:لینک ثابت | موضوع: |
مطالب قدیمی‌تر